در سال ۱۹۴۰، بنیتو موسولینی کشور خود را به طرفداری از آلمان نازی در آورد اما به زودی با شکست نظامی روبرو شد. در پاییز سال ۱۹۴۳، وی به عنوان رهبر دولت دست نشانده آلمان در شمال ایتالیا مستقر شد و با پیشرفت متفقین از جنوب و درگیری ها با پارتیزانها نفوذ خود را از دست داد. در آوریل ۱۹۴۵، با پیشروی متفقین و شکست آخرین دفاع آلمانیها در شمال ایتالیا و قیام عمومی پارتیزان ها در شهرهای ایتالیا، وضعیت موسولینی ناپیدار به نظر میرسید. در ۲۵ آوریل او از میلان، جایی که در آنجا مستقر بود گریخت و سعی در فرار به سمت مرز سوئیس داشت. او و معشوقه اش، کلارتا پتاچی، در ۲۷ آوریل توسط پارتیزان های ایتالیایی در نزدیکی روستای دونگو دستگیر شدند. یک روز بعد، یعنی در 28 آوریل،  موسولینی و پتاچی تیرباران شدند. اجساد موسولینی و پتاچی را به میلان بردند و در یک میدان حومه پیازاله لورتو، در میان جمعیت عصبانی برای تحقیر فاشیسمها رها کردند. سپس از پشت میلههای فلزی در بالای ایستگاه اتوبوس در میدان آویزان شدند.اجساد مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در ابتدا، موسولینی در یک قبر ناشناس به خاک سپرده شد، اما در سال ۱۹۴۶، بدن وی توسط حامیان فاشیست مورد حفر و سرقت قرار گرفت. در سه شنبه عید پاک سال ۱۹۴۶ گور وی توسط دومینیکو لِکیزی و دو نئوفاشیست دیگر شناسایی و شکافته شد و پیکرش به سرقت رفت. سرانجام در سال ۱۹۵۷، بقایای جسد وی در دخمه خانواده موسولینی در شهر زادگاهش پره داپیو مدفون شد. مقبره وی به محلی برای زیارت نئو فاشیستها بدل شد، اما در سالگرد درگذشت او همواره با تظاهرات نئو فاشیستی مورد نکوهش قرار می گیرد. شایان یادآوری است که تاریخ اعدام موسولینی به اشتباه 29 آوریل در برخی منابع ذکر شد

ژنرال آلفرد یودل اسناد و مدارک تسلیم بدون قید و شرط تمامی نیروهای آلمانی به متفقین را امضا می کند. در صبح روز ۷ مه ۱۹۴۵ میلادی در ستاد عالی نیروهای اعزامی متفقین (SHAEF) در ریمز فرانسه، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح آلمان، ژنرال آلفرد یودل اسناد و مدارک تسلیم بدون قید و شرط تمامی نیروهای آلمانی به متفقین را امضا کرد. اسناد یاد شده این عبارت را در خود داشت: "همه نیروهای تحت کنترل آلمان فعالیت خود را در ساعت ۲۳:۰۱ به وقت اروپای مرکزی در ۸ مه ۱۹۴۵ متوقف می کنند." این اسناد به امضای طرف های روسی، انگلیسی و فرانسوی نیز رسید. به این ترتیب جنگ جهانی دوم پایان یافت. آدولف هیتلر، سردسته نازی های آلمان که خبر اعدام دردناک متحد خود در ایتالیا یعنی بنیتو موسولینی و معشوقه اش را در 29 آوریل 1945 شنیده بود و از رفتار خفت بار پارتیزان ها با جنازه های آن ها آگاهی یافته بود، می دانست اگر به اسارت نیروهای متفقین درآید، سرنوشتی بهتر از موسولینی نخواهد داشت. بنابر این، پس از صحنه سازی خودکشی در پناهگاه بتونی خود در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ به همراه معشوقه اش، اوا براون و تعدادی از سران نازی به آمریکای لاتین گریخت. نبرد برلین عملاً در ۲ مه ۱۹۴۵ به پایان رسید. در آن روز ژنرال هلموت وایدلینگ فرمانده مدافعان شهر برلین بود که بدون قید و شرط شهر برلین را به طور کامل به واسیلی چوئیکوف، نماینده ارتش شوروی تسلیم کرد. درست یک هفته بعد ژنرال آلفرد یودل آلمان نازی را بدون قید و شرط به تسلیم نیروهای نظامی متفقین درآورد. به این ترتیب جهان از جاه طلبی های دیوانه ای که می خواست ابتدا اروپا و روسیه را فتح کند و بعد تمام جهان را به سیطره خود درآورد، نجات یافت. اما چگونه کار آلمان به آنجا رسید؟ آلمان نازی و ا

کاتیوشا، ترانه معروف روسی است که در دوران جنگ جهانی دوم به منظور تقویت روحیه سربازان اتحاد جماهیر شوروی خوانده میشد. در واقع این ترانه از زبان دختری است که شعری را برای معشوقش که سرباز است میخواند. کاتیوشا در زبان روسی مخفف شده نام دخترانه یکاترینا است (یکاترینا=کاتیا=کاتیوشا). این آهنگ ابتدا توسط دختران یک مدرسه صنعتی در مسکو برای سربازانی که به جنگ جهانی دوم اعزام میشدند، خوانده شد. طولی نکشید که این ترانه بسیار مشهور شد و نقش مهمی در روحیهبخشی به سربازان ایفا کرد.  دانلود فایل صوتی آهنگ روسی کاتیوشا دانلود فایل ویدئویی آهنگ روسی کاتیوشا ترجمه فارسی آهنگ کاتیوشا شاخههای درختان سیب و گلابی شکوفه دادند،ماه به آهستگی از روی رودخانه میگذشت،کاتیوشا از کنارههای رودخانه گذر میکرد،از کنارههای بلند و پرشیب. راه میرفت و آواز میخواند،آواز عقاب خاکستری رنگ مرغزار را،برای عشق راستینش،برای آن که نامههایش را نگه داشته بود. تو ای آواز! آوازک دوشیزه،به سوی خورشید تابنده برو،به سربازی که در مرز دوردست است برس،با سلامهایی از جانب کاتیوشا. بگذار تا یک دختر ساده را به یاد آورد،و آوازهایش را بشنود،بگذار تا از سرزمین مادری پاسداری کند،همانطور که کاتیوشا از عشقشان پاسداری میکند.